اقتصاد شهری
فاطمه محیسنی؛ سید عزیز آرمن؛ سید امین منصوری
چکیده
امروزه کشورها به این مهم دست یافتهاند که منابع در دسترسشان مانند انسان، منابع طبیعی و سرمایه محدود است و برای استفاده بهینه از آنها راهی جز تعدیل مصرف و افزایش بهرهوری وجود ندارد و در این بین نیروی کار بهعنوان سرمایه انسانی و عامل اساسی در تولید، توجه ویژهای را به خود جلب کرده است که بسیاری از عوامل مانند موقعیت جغرافیایی، ...
بیشتر
امروزه کشورها به این مهم دست یافتهاند که منابع در دسترسشان مانند انسان، منابع طبیعی و سرمایه محدود است و برای استفاده بهینه از آنها راهی جز تعدیل مصرف و افزایش بهرهوری وجود ندارد و در این بین نیروی کار بهعنوان سرمایه انسانی و عامل اساسی در تولید، توجه ویژهای را به خود جلب کرده است که بسیاری از عوامل مانند موقعیت جغرافیایی، دستمزد، رفاه و سلامت، مجاورتها و تراکمها میتواند بهرهوری آن را تحت تاثیر قرار دهد. از اینرو، هدف اصلی این پژوهش بررسی تاثیر شهرنشینی و سرریزهای فضایی آن با استفاده از مولفههای شاخص توسعه انسانی، نرخ شهرنشینی، تراکم جمعیتی و دستمزد صنعتی نیروی کار بر بهرهوری نیروی کار استانی در بازه زمانی 1398 - 1385 بر اساس الگوی تابلویی فضایی شامل مقاطع استانی و سری زمانی بیان شده است. در این مطالعه نتایج بیانگر وجود خودهمبستگی فضایی در بین استانهای مورد بررسی بوده و متغیرهای شاخص توسعه انسانی، نرخ شهرنشینی و دستمزد صنعتی، دارای اثرات مستقیم و غیرمستقیم مثبت و معناداری بر بهرهوری نیروی کار و شاخص تراکم جمعیتی، دارای اثر مستقیم مثبت و اثر غیرمستقیم منفی بر بهرهوری نیروی کار استانی است.
