نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشجوی دکترای دانشگاه فردوسی مشهد

2 عضو هیات علمی گروه اقتصاد ، دانشکده علوم اداری و اقتصادی ، دانشگاه فردوسی مشهد

3 استادیار اقتصاد، دانشکده اقتصاد، دانشگاه فردوسی مشهد

10.22054/ijer.2021.62666.1021

چکیده

برنامه‌ریزی شهری نوعی از مداخلۀ دولت در تخصیص مکان به فعالیت‌های مختلف و تعیین حد و مرز شهرهاست. اما این موضوع برای برخی از اراضی شهری، رانت ایجاد کرده و در مقابل برخی از اراضی شهری را با ضرر و زیان همراه می‌کند. توسعه دهندگان زمین یا سرمایه‌گذاران، به دنبال کسب حداکثر سود، زمینهایی را برای سرمایه گذاری انتخاب می‌کنند که از رانت بیشتری برخوردار باشند. زمین‌هایی که اجازه ساخت بالاتری را دریافت کرده‌اند. این موضوع، جهت سرمایه‌گذاری و ساخت و ساز در شهر را به نفع اراضی برنده از تهیه طرح در مقابل اراضی بازنده از تهیه طرح، تغییر می‌دهد. انتقال حق توسعه TDR رویکردی است بازاری که برای تعادل بخشی و توزیع متوازن منافع و ضررهای تهیه طرحهای شهری به ویژه در بخش حفاظت از ساختمانهای میراث تاریخی و نیز اراضی کشاورزی و باغی به کار می‌رود. این مقاله، امکان پذیری استفاده از این رویکرد برای حل مسئله توزیع نامتوازن سرمایه گذاری در شهر به دلیل تفاوت در تراکم ساختمانی داده شده توسط طرح جامع را مورد بررسی قرارمی‌دهد. این ارزیابی با استفاده از شبیه سازی عامل مبنا انجام شده است. نتایج نشان داد استفاده از رویکرد TDR باعث بهبود توزیع سرمایه گذاری در شهر می‌شود. هرچند، مطالعات بیشتر به‌ویزه با لحاظ کردن تفاوتهای منطقه‌ای در شهر و نیز بسط مدل برای کاربریهای انتفاعی یا غیرانتفاعی دیگر نظیر فضاهای سبز شهری، ضروری به نظر می‌رسد.

کلیدواژه‌ها

موضوعات