پژوهش‌های اقتصادی ایران

چکیده هدف تحقیق حاضر، بررسی اثرات متقابل ریسک، ناکارآیی و انباشت سرمایه در نظام بانکداری ایران است. برای این منظور، داده‌های ترکیبی بانک‌های تجاری و تخصصی ایران، طی سال‌های ‌۱۳۹۱- ۱۳۷۸ جمع‌آوری شده و با استفاده از سیستم معادلات هم‌زمان و روش حداقل مربعات دومرحله‌ای با اثرات ثابت (FE2SLS)^[1]، مورد بررسی قرارگرفته است، در مجموع، نتایج به‌دست‌آمده وجود هم‌زمانی بین ریسک، ناکارآیی و انباشت سرمایه را در نظام ‌بانکداری ایران مورد تأیید قرار می‌دهد. نتایج حاکی از آن بوده که با کاهش کیفیت وام‌های اعطایی، ناکارآیی نظام بانکی افزایش داشته است. انباشت سرمایه باعث کاهش ناکارآیی هزینه و بهبود عملکرد نظام بانکی ‌می‌شود. همچنین نرخ رشد وام‌ها به‌طور معنا‌دار بر عملکرد هزینه‌ای نظام بانکی مؤثر بوده است. نتایج برآورد پارامترهای معادله ریسک‌ بانک‌ها نیز نشان می‌دهد که با افزایش ناکارآیی هزینه نظام بانکی، کیفیت وام‌های اعطایی توسط این نظام کاهش ‌یافته و انباشت سرمایه نیز اثرات منفی بر کیفیت شاخص ریسک‌پذیری نظام بانکی داشته است. از سوی دیگر، به دلیل ناکارآیی هزینه نظام بانکی و بازده دارایی‌ها بر انباشت سرمایه، بانک‌هایی که به لحاظ عملکرد ناکارآ بوده‌اند، از نظر تجهیز و انباشت سرمایه نیز در وضعیت مناسبی قرار نداشته‌اند.



[1]- Fixed Effect Two-Stage Least Squares

چکیده مقاله حاضر، برگرفته از پژوهشی با عنوان «بررسی اثرات اعتبارات شبکه بانکی بر سرمایه گذاری بخش خصوصی و تبیین علل آن» است. به این منظور ابتدا، نظریه های کلاسیک سرمایه گذاری مورد مطالعه قرار گرفته و سپس، با توجه به شرایط خاص کشور و با بهره گیری از سایر مطالعات انجام شده در این زمینه، الگویی را برای سرمایه گذاری بخش خصوصی ایران طراحی کرده ایم که در آن، سرمایه گذاری بخش خصوصی به صورت تابعی از سرمایه گذاری بخش دولتی، تولید ناخالص داخلی، نرخ تورم، وام ها و اعتبارات اعطایی شبکه بانکی به بخش خصوصی است.

نتایج حاصل از تخمین الگوی مورد بحث، بیانگر تاثیر معنی دار اعتبارات اعطایی شبکه بانکی بر سرمایه گذاری بخش خصوصی است. در بررسی علل این تاثیر، سیاست های پولی و اعتباری، دلایل ساختاری و جانشینی پول و سرمایه مطرح و پیشنهادهای لازم ارائه شده است.