برآورد رابطه بلندمدت بین صادرات و شاخص‌های کیفیت زیست‌محیطی؛ مطالعه موردی ایران (1350-1386)

چکیده

هدف اصلی این پژوهش، بررسی رابطه بلندمدت بین صادرات و شاخص­های کیفیت محیط‌زیست در ایران در سال­های 1350تا 1386 است. برای این منظور از دو شاخص انتشار گاز دی اکسید کربن و زمین‌های قابل کشت برای کیفیت محیط‌زیست استفاده‌کرده و از روش همجمعی جوهانسن- جوسیلیوس برای برآورد الگو استفاده می‌کنیم. یافته‌ها نشان می‌دهد که رابطه تعادلی بلندمدت بین متغیرهای صادرات و شاخص­های کیفیت محیط‌زیست برقرار بوده و متغیرهای صادرات و سرمایه­گذاری مستقیم خارجی تأثیر منفی و معنا­داری بر شاخص­های کیفیت محیط‌زیست دارند.

کلیدواژه‌ها